Erasmo Montenegro, o verdugo de Bouzas
Erasmo Montenegro Costas foi un daqueles armadores de pistola ao cinto.
Erasmo Montenegro Costas foi un daqueles armadores de pistola ao cinto.
A de Ramona é unha historia de raíces amputadas, unha nena querida polo seu pai á que lle roubaron infancia e mocidade. Resgátaa a escritora Marga do Val para Sermos Galiza. Eis un extracto do artigo publicado no número 330 do semanario.
O estado de excepción de 1969, o oitavo que decretaba a ditadura e o primeiro que afectaba a todo o Estado, levouse por diante perto de cincuenta antifranquistas galegos. Uns padeceron cárcere, outros foron torturados en cuarteis e comisarías e tamén houbo quen foi desterrado a centos de quilómetros da súa residencia. Recuperamos cincuenta anos despois a memoria dos militantes nacionalistas represaliados. Eis un extracto da peza publicada no número 330 de Sermos Galiza.
Esta por facer a crónica do nacionalismo galego naquel Pereiro de Aguiar que fixo república. A organización da sección local do Partido Nacionalista Republicano de Ourense en Santa Cristina de Vilariño, a constitución das agrupacións do Partido Galeguista en Cobas e Triós, o maxisterio de Ben-Cho-Shey e Manuel Luís Acuña e tamén os asasinatos viles de Antonio Dopazo e Xoán Blanco Martínez.
Con motivo do Día da Galiza Mártir recuperamos a memoria daquelas mulleres que sufriron crimes de xénero durante a represión: agresións sexuais, torturas e vexacións brutais. Aínda que esta modalidade de represión non adoitaba ser obxecto de denuncia por pudor ou vergoña, chegaron até nós testemuños do sadismo sexista. Eis un extracto da reportaxe publicado no número 309 do semanario Sermos Galiza.
A Fiscalía de Pontevedra e o xulgado de Instrución número 1 da Coruña chamarán a declarar sindicalistas da CUT, CIG e STAJ que participaron na folga da administración de Xustiza entre febreiro e maio deste ano. As traballadoras denuncian “unha campa de persecución” contra as centrais “que non obedeceron á patronal”.
O 22 de maio de 1938, perto de 1.000 persoas que se atopaban recluídos no forte de San Kristobal en Iruña, dan comezo ao que o xornal estadunidense The New York Times cualificou como a maior fuga carceraria de Europa. O intento de evasión rematou cunha das maiores matanzas do réxime franquista, nun centro de exterminio no que morreron 96 galegos -58 deles na fuga falida- cuxos nomes recuperamos con motivo do oitenta aniversario dos feitos.
Na Gala do Libro Galego aparecen como finalistas dous traballos que levan a súa asinatura, un deles a título individual -o ensaio Amada García e os seus arredores, o outro colectivo, o volume Os nomes do Terror, editado por Sermos Galiza.
O sete de maio de 1948 era asasinado nun café d´O Grove Francisco García Moldes, significado militante do Partido Galeguista desta localidade, na altura comprometido coa loita clandestina contra o réxime franquista. Aproveitamos logo a onomástica da súa morte para arrancar do esquecemento a figura destoutro mártir da loita nacionalista asasinado con tan só trinta e sete anos.
Hai corenta anos, falamos do 19 de abril de 1978, un xulgado de Madrid ordenaba o secuestro dun número da revista Interviú que recollía unha información sobre a participación de varios membros da familia Rosón na represión franquista na comarca dos Ancares. Eis un avanzo da información que tendes ao voso dispor no Sermos292.
Após ser condenado a tres anos e medio de prisión, o rapeiro Valtònyc recibe numerosas mostras de solidariedade. Fai parte do cartaz do Festigal 2018. En declaracións a Sermos, advirte: "“Cando acaben cos músicos, irán polos tuiteiros, cando rematen con eles irán polos xornalistas…".
Poñemos a ollada na represión da Ribeira Sacra após o golpe de Estado de Francisco Franco. Como exemplo, a cantidade de reclusos do cárcere de Monforte, unha cifra que chegou a sorprender o fotógrafo Erich Andres, un alemán ligado aos servizos secretos nazis. As cifras recollidas nesta análise dan conta da dimensión desta represión. Eis un extracto da peza publicada no Sermos Galiza 287.
Fai 50 anos, da media noite do 23 ao 24 de decembro de 1967, milleiros de autocolantes, coa lenda de “Libertade para Galicia”, son distribuídos ao longo e ancho da nación. A resposta represiva a esta acción non se fai agardar.
O pleno da corporación de Viveiro terá que decidir en breve se muda o nome do colexio de educación primaria de Celeiro, dando cumprimento á solicitude da comunidade educativa, ou se pola contra mantén a denominación actual, en homenaxe ao dirixente fascista Antonio Pedrosa Latas.
O franquismo depurou máis de dúas mil mestras e mestres republicanos nos concellos coruñeses e castigou unha cuarta parte deles. Foron expulsados, trasladadas ou suspendidos durante meses ou anos. Todo o corpo docente sufriu un proceso que empezou no 36 e continuou nos anos corenta. Unha tese doutoral explica o proceso de destrución da escola para instaurar un modelo “que educará as novas xeracións no tradicionalismo e no autoritarismo”. Eis un extracto da reportaxe publicada no Sermos Galiza 272.