Marín homenaxea aos que defenderon a liberdade
Memoria Histórica de Marín lembra os veciños fusilados en decembro de 1936. Unha cita que se repite anualmente o propio 31 de decembro.
Memoria Histórica de Marín lembra os veciños fusilados en decembro de 1936. Unha cita que se repite anualmente o propio 31 de decembro.
Carlos Barros Guimeráns (Vigo, 1946) é unha testemuña privilexiada da Galiza contemporánea. Significado dirixente durante anos do Partido Comunista da Galiza (PCG), profesor xubilado da USC e persoa sempre atenta á actualidade. Aproveitamos o corenta aniversario das grandes mobilizacións a prol da autonomía para viaxarmos á Galiza de finais do franquismo e da transición.
A manifestación portaba os cadaleitos dos mortos o día anterior no desaloxo por parte do Exército de Bolivia das inmediacións dunha planta de distribución de combustíbel.
O Defensor do Pobo da rexión central de Cochabamba denuncia a violencia desproporcionada da Policía e das Forzas Armadas. Mentres, a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (CIDH) eleva o número de vítimas desde o inicio da crise política e institucional no país suramericano: 23 persoas falecidas e 715 feridas.
O Monumento ás vítimas da represión franquista localizado no “triángulo da represión franquista” da Coruña apareceu na terza feira 29 de novembro con pintadas ultradereitistas.
Asasinárono o 20 de agosto de 1936 nunha gabia de Trasanquelos, en Cesuras, un piquete de gardas civís e falanxistas. Deixaba muller e un fillo, Progreso, e unha vida enteira de entrega a Galiza. Mestre, xornalista, escritor, masón, sindicalista e nacionalista de primeira hora, exemplifica unha xeración de galegos a templo completo fanada polo fascismo.
Mentres o pai, o xeneral Xoán Aranguren Roldán, mantivo a fidelidade até o final ao Goberno lexítimo para rematar fusilado na cidade de Barcelona tras a entrada das tropas fascistas, o fillo, o tenente Xoán Aranguren Ponte, atemorizaba a retagarda franquista perseguindo demócratas e mallando nas xentes de ben. Recuperamos a traxectoria de Aranguren Ponte, responsábel do operativo do terror franquista en Ribadeo e nos seus concellos limítrofes.
Hai setenta anos, o 22 de xuño de 1949, eran asasinados pola acción dun infiltrado nos montes da Penacova en Remesar, Bóveda, os guerrilleiros Bernardo Álvarez Trabajo “O Gasta” e Manuel Fernández Soto “Coronel Benito”. Semanas máis tarde aparecía o cadáver de Elías López Armesto “O Paxariño”, o outro membro do comando que saíu mal ferido da emboscada.
Máis de 50 persoas referenciais da sociedade portuguesa veñen de publicar un manifesto polas liberdades e a democracia en Catalunya, esixindo a liberación inmediata das e dos presos políticos independentistas.
O 20 de abril de 1949 un importante número de efectivos da Garda Civil toman ao asalto dúas vivendas que servían de puntos de apoio a membros da II Agrupación do Exército guerrilleiro de Galiza na localidade monfortina de Chavaga. A acción represiva do franquismo rematará coa morte dunha muller e cinco homes nunha actuación decisiva para o desmantelamento da oposición armada ao fascismo na Ribeira Sacra.
A apertura dos campos de concentración da Pobra están directamente ligados á política represiva instaurada polo franquismo e particularmente ao avance do exército franquista ao sur do Ebro e á progresiva caída da fronte catalá, que obrigou á posta en funcionamento de novos centros de reclusión e á activación doutros que xa viñan funcionando desde 1937. Eis un extracto da peza, publicada no número 341 do semanario Sermos Galiza.
Aínda dá nome a unha rúa na Coruña. Resistente ao tempo, á aplicación da lexislación e á falta de vontade de gobernos dunha e doutra cor que non se atreven co fundador da igrexa de San Pedro de Mezonzo. Mais como denunciaba recentemente o activista, investigador da memoria e vítima do franquismo Manuel Monge non é un caso illado senón unha mostra de todo o que fica para construír unha sociedade merecente da consideración de democrática.
Será este sábado, nas ruínas de San Domingos. Manuel Coto, Urbano Sanmartín, Antonio Gómez, Claudio Tizón, Macario Cortegoso (Julio) e Manuel P. Taboada estiveron en campos como Mauthausen, Gusen ou Neuengamme. Só Cortegoso e Taboada sobreviviron.
Milleiros de persoas desprazáronse este domingo á localidade navarra de Altsasu para manifestar o seu rexeitamento á situación de sete mozos condenados a entre seis e 13 anos de prisión por un incidente nocturno cuns gardas civís de paisano. A vila, de 7.500 habitantes, ficou colapsada ante a elevadísima asistencia de xente.
O 24 de marzo de 1932 falecía en Ourense a consecuencia das feridas producidas uns días antes polas balas da Garda Civil mentres participaba nunha xornada de folga o mozo de dezaoito anos Xenaro Ortíz Neira. Afiliado das Mocidades Galeguistas, membro do grupo Ultreia e persoa influída pola tradición heterodoxa do marxismo, milita na lexión dos esquecidos do noso martirioloxio rebelde.
Foi unha peza chave na represión en Monforte de Lemos. Formado politicamente nas filas daquela dereita católica que señoreaba a política castelá dos anos vinte e trinta non tardou en sumarse ao fascio cando viu en risco os seus privilexios. Defendeunos a morte, e así morte a morte fixo unha exitosa carreira na estrutura do réxime franquista.